Stereotypy związane ze zdrowiem psychicznym

Wokół psychologów i korzystania z usług specjalistów zdrowia psychicznego narosło sporo mitów. Pomimo, iż coraz częściej słyszy się o promowaniu tego typu wsparcia, część osób nadal kieruje się stereotypami panującymi w społeczeństwie. W dzisiejszym wpisie postaram się obalić pewne powtarzające się wzorce, które wpływają negatywnie na nasze zdrowie oraz stosunek wobec pomocy psychologicznej.

Psychoterapia – jaki nurt terapeutyczny wybrać?

Decyzja o podjęciu się własnej psychoterapii nigdy nie jest prosta. Wiąże się z obawą, lękiem a czasem nawet wyparciem – przecież nie jest tak źle, żeby prosić o pomoc. Wiele osób nawet, jak już podejmie inicjatywę i zacznie szukać specjalisty, wycofuje się, gdy usłyszy o nurtach terapeutycznych. Z uwagi na to, że jest ich sporo, niektórzy ludzie mają problem z wybraniem czegoś dla siebie. Pojawiają się wątpliwości i obawa, że wybór trafi na terapię, która nie będzie dla nas odpowiednią formą pomocy. Aby rozjaśnić Wam temat nurtów psychoterapeutycznych poniżej znajdziecie opisy tych najbardziej popularnych.

Wskazówki do pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną

Praca z każdą grupą społeczną rządzi się swoimi prawami. Wiadomo, że zawsze znajdziemy wspólny mianownik, jednak są pewne różnice, które silnie oddziaływają na efekty, jakie chcemy osiągnąć z naszymi podopiecznymi. Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami pewnymi obserwacjami i wskazówkami odnoszącymi się do pracy psychologa z osobami z niepełnosprawnością intelektualną.

PODCAST: Psychologia przy prosecco

Ten odcinek jest inny, niż poprzednie. Dwie przyjaciółki, psycholożki usiadły przy winie i rozmawiają o pracy. Jeżeli macie ochotę dowiedzieć się, czy nasze oczekiwania względem pracy sprawdziły się w rzeczywistości i jesteście odporni na suche żarty - zapraszamy.

PODCAST: Tatuaże i kolorowe włosy, czyli o wyglądzie psychologa

Zanim zaczęłam studia wiele moich wątpliwości wiązało się z tym, czy psycholog może mieć tatuaże, piercing, czy kolorowe włosy. Kilka lat później odpowiedź jest dla mnie oczywista. Jak to wygląda w moim przypadku? Posłuchajcie w najnowszym odcinku.

Znajdź swoje wewnętrzne dziecko!

O tym, że osoby ze zdiagnozowaną chorobą psychiczną są stygmatyzowane wiemy nie od dziś. W poprzednich wpisach pisałam, że wciąż spora część ludzi nie posiada wiedzy na temat zaburzeń psychicznych czy też niepełnosprawności intelektualnej. Przy ocenie takich osób nierzadko kierują się stereotypami czy też obrazem przedstawianym przez media. Rzeczywistość jak zwykle bywa inna. Jako psycholog chciałabym, aby poziom edukacji nt. chorób psychicznych był o wiele wyższy, jednak co można zrobić w momencie, gdy zmienia się to powoli, a pacjent wymaga wsparcia teraz?

PODCAST: Szokujące terapie zaburzeń psychicznych w XX wieku

Leki na choroby psychiczne zaczęto stosować w połowie XX wieku, ale już wcześniej testowano różne metody łagodzenia objawów u pacjentów. Terapie te w dzisiejszych czasach budzą wątpliwości natury etycznej, ale jednocześnie są bardzo fascynującym tematem. W jaki sposób leczono uzależnienia, jakie zabiegi wykonywano na agresywnych pacjentach? Przekonacie się w najnowszym odcinku, który jest już dostępny na wszystkich platformach streamingowych.

Z perspektywy osoby ze zdiagnozowaną chorobą psychiczną

Choroby psychiczne z roku na rok dotykają coraz większą liczbę osób. Okres pandemiczny zupełnie nie wspomaga zdrowia psychicznego, a co więcej wzmaga występowanie zaburzeń depresyjnych czy lękowych. Mimo tego, że zaburzenia psychiczne stają się coraz bardziej powszechne, spora część populacji nie zgłasza się do psychoterapeuty czy też psychiatry. Niestety nadal jest to temat bagatelizowany oraz chowany pod dywan. Wraz z jednym z moich podopiecznych wpadliśmy na pomysł, że spróbujemy pokazać innym osobom, iż ludzie chorujący psychicznie są wśród nas, tak samo jak każdy człowiek wychodzą do sklepu, mają przyjaciół, przeżywają gorsze i lepsze dni. Zapraszam Was do zapoznania się z perspektywą chorującego psychicznie mężczyzny. Wykazał się wielkim sercem i odwagą, dzieląc się z nami swoim doświadczeniem. Z mojej strony mogę powiedzieć, że jest to osoba wytrwała, zarażająca uśmiechem oraz niezwykle szczera.

Pierwszy kontakt z pacjentem

 

Ostatnio w ośrodku, w którym pracuję pojawia się sporo nowych osób. Jednym z moich zadań jest towarzyszenie im podczas poznawania innych pacjentów, czyli mówiąc ogólnie staram się robić wszystko, aby proces adaptacji przebiegał pomyślnie. Jest to dla nich nowa sytuacja i wiąże się z wieloma wyzwaniami. Biorąc pod uwagę, że część tych osób izoluje się w domu i unika kontaktu z drugim człowiekiem, to przyjazdy do ośrodka początkowo bywają stresujące. Na co w takich sytuacjach zwrócić uwagę pracując jako psycholog oraz czego unikać?

PODCAST: Psycholog z depresją, czyli o zdrowiu psychicznym specjalistów

Wokół zdrowia psychicznego nadal krąży wiele mitów, natomiast zdrowie psychiczne psychologów to temat, który jest poruszany niezmiernie rzadko. Czy na psychologię idzie się po to, aby wyleczyć własne zaburzenia? Czy psycholog może mieć problemy ze zdrowiem psychicznym? Czy psychologowie korzystają z psychoterapii?

PODCAST: Czego najbardziej obawiałam się rozpoczynając pracę jako psycholog?

Po pięciu latach ciężkiej pracy na studiach wreszcie udało się i zdobyłam pracę. O tym, gdzie pracowałam od momentu zakończenia studiów możecie przeczytać we wpisie "Obrona. I co dalej?". Mimo tego, że byłam wyposażona w całkiem pokaźny zasób wiedzy teoretycznej i miałam za sobą pierwsze kroki w praktyce, to i tak podjęcie pracy zawodowej wiązało się dla mnie z wysokim poziomem napięcia i strachu. Z jakimi problemami mierzy się młody psycholog? Zapraszam do odsłuchania nowego odcinka podkastu, który jest już dostępny na wszystkich platformach streamingowych.

PODCAST: Co mnie najbardziej frustruje w pracy psychologa?

 

Po dwóch latach pracy w zawodzie psychologa bez wątpienia mogę powiedzieć, że uwielbiam to, co robię i nie żałuję tego wyboru. Jednak istnieje mnóstwo rzeczy, które mnie w tej pracy irytują i cudownie byłoby móc je zmienić. Niestety jeszcze nie mam takiej mocy sprawczej, więc póki co Wam o tym tylko opowiem.

Dlaczego nie wszystkim można pomóc?

Na samym początku swojej drogi jako psycholog założyłam, że nie ma barier, których nie dałoby się w jakiś sposób przeskoczyć. Pomyślałam, że na pewno nie każdej osobie będzie łatwo pomóc, ale to kwestia czasu i przepracowania pewnych trudności. Jednak rzeczywistość jak zwykle okazała się mniej optymistyczna. Niestety istnieje pewna grupa osób, którym żaden psycholog czy inny specjalista nie pomoże dopóki… no właśnie, dopóki co?

Mylne wrażenie - zachowania wynikające z zaburzeń psychicznych

 

Pracuje w ośrodku, do którego uczęszczają osoby chorujące psychicznie oraz niepełnosprawne intelektualnie. Każda z nich jest inna, ma swój niepowtarzalny charakter, reaguje w określony sposób na przyjmowane leki, jest takim a nie innym człowiekiem z uwagi na środowisko, z którego się wywodzi, albo przez swoją niepełnosprawność intelektualną wymaga wsparcia w rozumieniu norm społecznych. W tak zróżnicowanym środowisku warto ostrożnie interpretować czyjeś zachowanie. Jako psycholog staram się to uwzględnić i patrzeć trochę szerzej na drugiego człowieka, ale dopiero niedawno uświadomiłam sobie, że większość uczestników może nie mieć wiedzy co do objawów niektórych chorób psychicznych czy też sposobu funkcjonowania ludzi z niepełnosprawnością intelektualną.

Nie musisz znać rozwiązania każdego problemu, czyli o trudnościach w pracy psychologa

Zawsze wiedziałam, że chcę zostać psychologiem. Wreszcie nadszedł upragniony czas ukończenia 5-letnich studiów i dosyć szybko udało mi się zdobyć pracę w zawodzie. Oprócz ogromnej radości wiązało się to dla mnie też z dużą liczbą obaw – w końcu byłam wyposażona w solidną wiedzę teoretyczną, zebrałam trochę doświadczenia praktycznego podczas praktyk i działalności wolontariackiej, ale wiadomo, że mimo wszystko moment prawdziwego sprawdzenia się w zawodzie był jeszcze przede mną. Mam za sobą już prawie dwa lata pracy w charakterze psychologa, dlatego chciałabym podzielić się z wami trudnościami, które napotkałam na swojej drodze zawodowej oraz tym, w jaki sposób rzeczywistość zweryfikowała moje umiejętności nabyte w trakcie studiów.

Psycholog po godzinach

Rozpoczynając swoją przygodę z psychologią nie zastanawiałam się jak bardzo (i czy w ogóle) wpłynie to na moje życie poza pracą. W końcu nadal jestem sobą, tylko zyskałam specjalistyczną wiedzę, którą mogę wykorzystać w praktyce. W związku z tym reakcje niektórych osób na to, jaki zawód wykonuję były dla mnie zaskoczeniem.

Czy introwertyk może być dobrym psychologiem?

Mówi się, że okres pandemii to idealny czas dla introwertyków. Ale kim tak naprawdę oni są? Odwołując się do jednej z najpopularniejszych teorii osobowości Costy i McCrae’a ekstrawertycy cechują się towarzyskością, asertywnością, aktywnością, poszukiwaniem nowych doznań i doświadczaniem pozytywnej emocjonalności, a introwertycy… nie wykazują wyżej wymienionych zachowań. Oczywiście w bardzo dużym uproszczeniu – w końcu tu i tu mówimy o osobowości „w normie”, czyli niezależnie od tego, jakie masz natężenie cech w tym wymiarze, to i tak jest ok (chyba, że chcesz coś w sobie zmienić i konstruktywnie nad tym pracujesz, to też super). No i dochodzimy do jednej z najważniejszych rzeczy. Napisałam wcześniej o natężeniu danego zespołu cech, co oznacza, że mało jest osób, które są w 100% intro- lub ekstrawertykami, większość z nas jest „gdzieś pośrodku”. I ja także, ale jednak trochę bliżej mi do bycia introwertykiem.

Praca terapeutyczna z trudnym pacjentem

Poprzez angażowanie się w wolontariat na rzecz osób chorych psychicznie, praktyki na oddziale dziennym psychiatrycznym oraz moją pracę poznałam wielu różnorodnych pacjentów. Część z nich zmaga się z depresją, schizofrenią, zaburzeniami lękowymi, inni cierpią na chorobę Alzheimera, stwardnienie rozsiane czy też zaburzenia neuropsychologiczne po incydencie mózgowym. W pracy z tak szerokim zakresem schorzeń zawsze znajdą się pacjenci, z którymi łatwiej jest nawiązać kontakt oraz ci, którzy stają się dużym wyzwaniem w pracy terapeutycznej. Przez czas, który wykorzystałam na zbieranie doświadczenia zawodowego zauważyłam, że z pewną grupą pacjentów pracuje mi się po prostu ciężko. Zaczęłam się zastanawiać nad tym, dlaczego tak jest oraz co robić żeby to poprawić. 

A co po studiach?

Studiując psychologię dobrze wiedziałam, że nie jest to łatwy kierunek. Oprócz dużej ilości materiału do nauki trzeba było włożyć sporo energii w pracę nad sobą. Po skończeniu studiów spotkałam się z wyzwaniami, o których bym nawet nie pomyślała, ale o tym za chwilkę. 

Gdy obroniłam swoją pracę poczułam ulgę. Po pięciu latach udało się zostać wymarzonym psychologiem. Rzeczywistość po obronie wydawała mi się trochę dziwna: wstajesz rano, nie musisz odpalać Worda i dopisywać kolejnych akapitów do swojej pracy magisterskiej, ponieważ już ją skończyłeś, porozwalane kserówki nie plączą ci się między nogami, bo już dawno leżą złożone na ostatniej półce, a sprawdzając kalendarz jedyną zaplanowaną rzeczą na najbliższe trzy tygodnie jest odnowienie subskrypcji na Spotify. Czułam się trochę tak, jakbym przez te pięć lat jeździła rozpędzonym pociągiem po świecie i nagle ktoś kazałby mi z niego wysiąść. Może brzmi to zabawnie, ale serio tak było. 

Obrona. I co dalej?

Już w IV klasie szkoły podstawowej wiedziałam, że chcę zostać psychologiem. Wtedy moje wyobrażenie psychologa pokrywało się w zasadzie wyłącznie z zawodem psychoterapeuty. W związku z tym na długich przerwach spędzałyśmy z koleżankami czas na zabawie w psychologa - dziewczęta wymyślały “dorosłe” problemy i opowiadały o swoich rodzinach, a ja starałam się te problemy rozwiązywać. Dopiero wiele lat później moja wiedza dotycząca zakresu możliwej działalności psychologów wyewoluowała, ale dopiero życie zweryfikowało te moje wyobrażenia. I w dużej mierze je zmieniło.